Zwykle łączymy to pojęcie z dziełem konserwatywnym, skonwencjonalizowanym w formie, pozbawionym inwencji, którego jedyną, czasem wątpliwą wartością bywa warsztatowa poprawność.
Te cechy RYSUNKU AKADEMICKIEGO wywodzimy z XIX - wiecznych rysunków powstających na ówczesnych akademiach artystycznych. Ichwygląd podporządkowany był ściśle propagowanej przez akademie kategorii “decorum”, wymagającej od artystów ukazania wzniosłej treści w stosownej do niej formie, za której wzór stawiano sztukę antyczną i sztukę włoskiego renesansu. Opanowanie jej reguł odbywało się na drodze żmudnego “wyrabiania ręki i oka”, poprzez mozolne kopiowanie dzieł dawnych mistrzów - metodzie rzekomo zabójczej dla spontaniczności i oryginalności twórczej.
RYSUNEK AKADEMICKI poszukiwał więc doskonałości i to zarówno w sferze rozwiązań formalnych i kompozycyjnych, ale także w jakości przekazu i w samej treści.
Był to zatem rysunek akademicki, ale akademicki w pozytywnym znaczeniu tego słowa, będąc działaniem nacelowanym na poszukiwanie prawdy i ideału. Była to sztuka o wyraźnie intelektualnym charakterze, skierowana do odbiorcy wykształconego i uwrażliwionego estetycznie.